Onderwijstraineeship

logo

Column Boy Vissers - Een eerst de klas reis

Uitgelicht op: 03-07-2018 om 11:35 in: Overig
Column Boy Vissers - Een eerst de klas reis

Het is 2013 en ik weet niet precies waar ik moet zijn. Het is druk bij de balie voor een kaartje, mensen staan te dringen om mee te mogen, er is alleen lang geen plaats voor iedereen zo te zien, niet voor deze plekken in ieder geval. En dat voor een reis waarvan niemand eigenlijk weet waar hij langs rijdt, wat ze allemaal gaan zien en laat staan waar hij eindigt. Een reis het onbekende in en ho maar dat je gratis aan boord mag…

Eindelijk voorzien van een naamkaartje mag elke kandidaat zich nu, op deze EDK selectiedag, in een aantal rondes compleet uitsloven, zich in de bek laten kijken en her en der zijn poot oplichten zodat een of andere keurder kan zien of het allemaal wel oké is. Het is moeilijk te geloven dat uit deze kudde dampende kandidaten ooit een paar topdocenten zullen herrijzen.

Het moet een zeldzaam samenspel zijn geweest van geluk EN wijsheid, maar drie weken later kreeg ik bericht dat ik geselecteerd was, ik was met één been aan boord en hoefde alleen nog maar even een baan te vinden… Als ik deze ‘kleinigheid’ nog ff zou regelen dan mocht ik definitief mee!

86 brieven en afwijzingen later was deze kleinigheid uitgegroeid tot een ware strijd tussen mij en nog drie andere biologen die de selectie hadden doorstaan. Tot de tanden aan toe bewapend zat ik dan ook voor het schoolhoofd van het Joke Smit Colleges. Om de openstaande plek te bemachtigen had ik mij dit keer zelfs verlaagd tot chemische oorlogvoering. En voor wie nu denkt dat ik hier ietwat overdrijf zal ik dit kort toelichten:

U moet weten: Alle mensen verspreiden feromonen, dit zijn vluchtige hormonen die door de lucht reizen en zo op afstand andere mensen kunnen beïnvloeden. Met name dames, waar het schoolhoofd van het Joke Smit college een prachtig exemplaar van vertegenwoordigd, snuffelen onbewust aan deze stofjes en keuren zo de persoon tegenover hen. Als bioloog wist ik dat bleekselderij de mannelijke feromoonproductie flink kon verhogen dus om mijn kansen chemisch wat op te krikken besloot ik de avond van te voren drie volledige bleekselderijs  weg te werken… ik kan dit niemand aanraden… Het bleekt maar weer, oorlog kent enkel verliezers.

Bleekselderij of niet… ik kreeg de baan! Eindelijk was ik 100% aan boord. Het had me weken van arbeid, stress en een avond bleekselderij eten gekost, maar ik had de ticket naar mijn toekomst in handen! En dat belooft wat dacht ik. Het bleek echter dat deze eerst de klas ticket geenszins toegang gaf tot een eerst de klas lui leventje… Het bleek niet eens toegang te geven tot een tweede klas lui leventje… ik had zelfs geen staplekken zo bleek!…. Nee, op deze felbegeerde reis waren alleen leerplekken verkocht!

En zo vertrok mijn onderwijsontwikkel trein, geen comfortabele stoelen want je moest ‘open’ staan. Geen uitklaptafeltjes waar ik mijn beker met onzekerheden op neer kon zetten en nergens beugels om je aan vast te houden mocht je uit evenwicht raken. Het ontbreken van vasthoudpunten zou een indicatie kunnen zijn dat de trein misschien niet al te hard zou wegrijden dacht ik nog, maar die vergissing werd mijn hoofd uitgedrukt toen we met mach 3 onze ontwikkeling in werden geschoten.. 

Wat moesten we wennen aan het tempo en aan de werkdruk zeg! En tot overmaat van ramp kwam er elke maandag een mannetje met een knuppel de coupé  in waar heel groot lerarenopleiding op stond, die mepte wat in het rond en vertrok dan weer. Een enkeling bezweek in die coupé, en soms moest je een medepassagier die wilde springen uit het raamkozijn weer naar binnen trekken, maar de meesten haalde het. En na een paar maanden waren we gehard, en verwelkomde we zelfs de ene na de andere trainer ons coupeetje in voor een portie heerlijke persoonlijke ontwikkeling…

Persoonlijke ontwikkeling, het lijkt zo normaal, maar als je er geen tijd voor krijgt schiet het er al snel bij in… kijk maar eens naar de persoon naast je… Wij kregen die tijd wel. Op de Baak beten we ons vast in reflecteren, snoepten we van organisatiebewustzijn vraten persoonlijke patronen als ontbijt en lunchten daarna met… de idioot lekkere lunch van de Baak… naast meer geld voor onderwijs droom ik daar ook nog wel eens van.

We gingen op reis naar ons zelf op persoonlijkheidsweekend waar we vochten met wie we waren, we doken onze jeugd weer in en onderzochten onze afkomst en we discussieerden avonden lang met ons eigen ego zodat die zich overdag in de klas weer wat beter zou gedragen.

In het tweede jaar bezochten we bedrijven en verruimden daar onze blik. Ik genoot intens van de commerciële taart en de snelheid waarmee zij werd geserveerd. Zo anders dan in het onderwijs. Een enkeling zag zijn kans schoon en bleef. De rest raakte geïnspireerd door de organisatiedrang en snelheid waarmee zij werden geconfronteerd en exporteerden dit naar het onderwijs. En dat gebeurde niet alleen in mijn jaar, nee, al negen jaar lang, jaar na jaar infecteert Eerst de Klas het onderwijs op die manier met de gedrevenheid van het bedrijfsleven. En man wat had het onderwijs dat nodig.

De karakter selectie van EDK en OTS die net even anders was en de combinatie van leerscholen die het zijn trainees aanbood zowel persoonlijk, maatschappelijk als commercieel heeft in ieder geval bij mij op school het onderwijs een enorme zet voorwaarts gegeven. Het programma bracht meer dan alleen goede docenten voort. Het gaf het onderwijs weer swung door de aandacht van zoveel jong talent, en op plekken waar EDKers en OTSERs werkten werd het soms wat tamme karakter van de docentenbaan vakkundig afgestoft. Hybride docenten ontsprongen uit het programma en lieten zien dat het onderwijs niet een dead end is voor je carrière maar dat het juist mogelijkheden bied en ruimte om te ontwikkelen. En misschien was het programma wel TE goed, want bij ons op school missen we inmiddels alweer drie van die top docenten omdat ze conrector zijn geworden…

Al met al heeft wat mij betreft dit programma het onderwijs echt verbeterd en via haar trainees weer ruimte gebracht voor talloze onderwijsinnovaties, een betere status van de docent en enthousiastere docenten zelf. Met als gevolg dat straks ook het bedrijfsleven weer kan genieten van beter opgeleid personeel. Welkom in de clusterfuck of awesomeness die EDK en OTS heten. Voor mij persoonlijk was het de reis van m’n leven en ik, en mijn school, genieten nog steeds van wat deze programma’s allemaal mogelijk hebben gemaakt. Ik wil bij deze dus nog even gebruik maken van de mogelijkheid om (misschien wel namens het hele onderwijsland) alle partijen te bedanken. Bedankt overheid dat jullie de stoeltjes uit mijn onderwijsontwikkel trein hebben getrokken zodat ik niet in slaap kon vallen, bedankt deelnemende scholen voor het verwijderen van alle uitklaptafeltjes, ik heb mijn beker onzekerheden leeg gedronken, bedankt alle trainers voor het vakkundig wegslopen van alle bekende steunpunten zonder jullie had mijn ego het misschien wel van mij gewonnen, bedankt bedrijfsleven voor het op snelheid brengen van mijn trein en zelfs bedankt lerarenopleiding-mannetje zwaaiend met je grote knuppel der wijsheid. Bedankt dat ik aan boord mocht… het is 2018 en ik ben precies waar ik moet zijn.