Onderwijstraineeship

logo

Column Rosa - Docent worden? Ja!

Uitgelicht op: 04-09-2017 om 10:41 in: Trainees
Column Rosa - Docent worden? Ja!

Tot een jaar of anderhalf geleden had ik nooit gedacht dat ik voor de klas zou staan. “Je moet wel gek zijn als je dertig van die niet meewerkende pubers dag in dag uit wat wilt bijleren”, dacht ik tijdens mijn eigen middelbareschooltijd. Daarnaast was mijn vader ook docent in het secundair onderwijs – biologieleraar. En, wat mij daar voornamelijk nog van bijstaat, zijn de ellenlange dagen die hij maakte. Dag in dag uit. Toen ik vervolgens op de universiteit een mastervoorlichting bijwoonde, werd een onderwijsmaster als laatste optie genoemd. Eigenlijk kwam het erop neer dat je als natuurkundige het onderzoek of bedrijfsleven moest ingaan. Mijn optelsom kwam daardoor telkens weer uit op; leraarschap, een intensieve baan met een ‘lage status’. Docent worden, wie wil dat nou?  

En toch sta ik hier. Ondanks mijn eerdere kijk op het onderwijs, heb ik gekozen om het een kans te geven. Ik miste binnen het bedrijfsleven dynamiek, het werken met jonge, creatieve mensen en vooral de natuur- en sterrenkunde zelf. Drie elementen die allemaal in het leraarschap terugkomen. Zoals waarschijnlijk iedere startende leraar heeft ervaren, was ook voor mij het eerste jaar niet gemakkelijk. Zonder enige ervaring en bloednerveus mijn klassen starten. Het continu schakelen tussen verschillende situaties. In een fractie van secondes hopelijk de juiste beslissingen nemen. Bedenken hoe te reageren op ongewenst gedrag. En, belangrijker, erachter komen wat voor mij ongewenst gedrag is. Ik weet nog goed dat ik binnen enkele weken had ervaren dat het lesgeven aan groepen niet zo vanzelfsprekend is. Orde houden is een voorwaarde om überhaupt les te kunnen geven.

Deze intensieve tijd duurde ongeveer een half jaar. Ik werkte zeven dagen per week en sliep tien uur per dag. Het goed willen doen voor de leerlingen en tijdens de les menig conflict aangaan, vrat mijn energie. Ik heb in het begin dan ook voor momenten gestaan waarbij ik mezelf afvroeg of dit het wel was voor mij. Maar, langzaamaan kwam de routine erin en begonnen de klassen te lopen. Tegen het einde van het schooljaar vond ik zelfs mijn vrije tijd terug en zorgde de goede band met mijn klassen voor een steeds prettigere werksfeer.

Nu terugkijkend op mijn eerste jaar moet ik bekennen dat een baan in het onderwijs inderdaad intensief is. Op sommige dagen van de week heb je als leraar contact met meer dan 150 jonge mensen, ieder weer met hun eigen karakter en leerbehoeften. En naast de volle werkweken zit je in de vakantie ook niet altijd stil. Gelukkig weegt de voldoening die ik haal uit mijn werk zwaarder dan dat en weet ik dat het ieder opvolgend jaar rustiger zal zijn. Wat betreft de ‘lage status’ die deze baan onder de natuurkundigen heeft; daar maak ik mij niet meer zo druk om. Waar ik vooral van overtuigd ben, is dat deze baan bij mij past. Geen enkele werkdag is hetzelfde en ik hoef mij nooit te vervelen. Docent worden? Ja!